Anneler Babalar; Çocuklarınızı Severken Adaletli Olun

1
122

Yıl 1994 İzmir, Buca’da (adını vermemin doğru olmadığı) bir ilköğretim okulunda fen bilgisi öğretmenliği yapmaktayım.7/B sınıfında dersim var.

Sınıfa her girdiğimde burun direğini düşürecek kadar bir idrar kokusu duyuyorum…Tuvalet yaparken dikkatsiz olabileceklerini veya kişisel temizliği bilemediklerini düşünerek öğrencilere bu konularda bazen konuşmalar yapıyorum…Her ne hikmetse koku bir türlü geçmiyor…

Birgün veli toplantısı yapıyoruz.(Ben her veli toplantılarında sınıflarda ,öğrencilerin notlarını söylemeden önce; anne-baba- çocuk ilişkisi üzerine konuşmalar yapardım.Çocuklarımıza nasıl davranırsak ilişkilerimiz daha iyi olur ?Sorusu sorarak bu konularında bilgi aktarırdım.

Çocukta görülen hırsızlık, agresif davranışlar, tırnak kemirme, altına ıslatma, başarısızlık, kıskançlık,başını duvara vurma,depresif ruh hali gibi olumsuz davranışların altında mutlaka başka sebeplerin olduğunu belirtirdim.

Velilerime; Haluk Yavuzer,Doğan Cüceloğlu,Atalay Yörükoğlu gibi hocalarımın kitaplarını okumalarını tavsiye eder,isim belirtmeden ,öğrenci davranışlarından örnekler verirdim.Bu konuşmalarım uzun sürdüğünden,sırada bekleyen öğretmen arkadaşlarımdan zaman zaman serzenişler alırdım.İyi ki de öyle yaparmışım)…

Toplantıdan ayrılırken velilerime’Benimle özel görüşmek isteyen varsa dışarıda bekliyorum’dedim ve çıktım.Arkamdan bir veli çıktı.Sınıfın en zeki, başarılı  öğrencimin annesi…

-Hocam görüşebilir miyiz?

-Tabii …dedim. Buyurun,sizi dinliyorum…

-Hocam ;İsmet her akşam altına yapıyor…Kocaman oldu artık,kucağıma alamıyorum.Kar-  kış olunca yıkayamıyorum;o şekilde okula geliyor.Ne yapacağımı bilemiyorum…

(Ben anneye belli etmesem de, idrar kokusunun nereden kaynaklandığını keşfetmiş olmanın sevincini ;ayrıca da böyle başarılı öğrencimin bu durumunun şaşkınlığını yaşıyorum.)

Anneye dedim ki:

-Organik bir rahatsızlığı mı var?
-Hayır Hocam.
-Peki bir doktora götürdünüz mü?
-Hocam nasıl götürelim.Babamız işsiz…Fuarda çalışıyor yazları.Kışın; akraba ,eş dost yardım ediyorlar sağolsunlar, o şekilde geçinip gidiyoruz.
-Peki ne zamandır böyle altına yapıyor?
-10 yıldır…
-Yani altına yapması için bir sebep mi var; bir darbe mi aldı,düştü mü bir yerden?
-Yok hocam öyle bir şey yok.Kız kardeşi doğduğundan beri böyle.
-İlişkiniz nasıl?..Kızınızla ve İsmet’le?..
-Hocam ben kızımı çok seviyorum.O da bunu çekemiyor, kıskanıyor…
İşin özü ortaya çıktı.İsmet kardeşini kıskanıyor ve annesinden sevgi istiyor.İsmet’in bedeni’Anne beni de gör ben de varım ‘diye haykırıyor…Anne ise görmezlikten geliyor…Anneye dedim ki:
-Bu sorunun bitmesini istiyor musunuz?
-Tabii ki hocam istemez miyim.?Bıktım artık…Koca çocuk; çişe kaldırmaktan belim tutmaz oldu…Döşekler çiş kokuyor…
-O zaman oğlunuzu da sevin.
-Hocam ama ben kızımı çok seviyorum.(Ben oğlunu sev diyorum ,o hala kızımı çok seviyorum diyor)
-Tamam, sevebilirsiniz…Kızınızı sevmeyin demiyorum…Bundan sonra İsmet’in yanındayken onu sevmeyin…İsmet’le daha fazla ilgilenin.Onu çok sevdiğinizi söz ve davranışlarınızla belli edin.Sevginizi eşit tutun…

Tek tek anneyle ne yapması gerektiğini konuştuk…

İsmet’i çağırdım.Ona da ne yapması gerektiğini, kaslarını nasıl egzersiz yaparak güçlendirebileceğini ; ne yiyip ne içmesi gerektiğini anlattım.Aslında çok zeki olduğunu sınavları kazanınca yatılı okula gidebileceğini ve oraya bu sorunu çözerek gittiğinde çok rahatlayacağını belirttim…

Belli bir süre geçti.Biz velimle kış sonu konuşmuştuk.Bahar geldi.Bir gün o velim beni bekliyor.Elinde sarılı pembeli bir demet gül…Bahçeden toplandığı belli…Gülleri bana uzatırken dedi ki:

-Hocam Allah sizden razı olsun.Oğlum artık altına yapmıyor.Çiş derdinden kurtulduk.

-Rica ederim.Sizden de razı olsun.Aranız nasıl? Dedim.

-Çok iyi hocam.Sizin dediklerinizi uyguladım.Oğlum bana :’Anne ben seni çok seviyorum’ diyor.

-Sevgi ne kadar küçük bir kelime ;ancak etkisi işte bu kadar büyük .Dedim anneye.

İsmet koşarak geldi yanıma :
-Hocam ben artık altıma yapmıyorum.Dedi.

-Gel .Dedim…Sana bir sarılayım…Sen harika bir çocuksun…Senin başaramayacağın hiç bir şey yok…

O günden sonra anne yükten kurtuldu.İsmet , altına yapmaktan; biz de o kokudan …Sonrasını bilmiyorum çünkü bizim tayinimiz Erzincan’a çıkmıştı… Ben umuyorum ki o zeki çocuk, bir yeri mutlaka kazandı….Her şeyden önemlisi de sevgi  kazandı…Sevgili anneler babalar ,çocuklarınızı severken lütfen adaletli olun; adaletsiz olursanız , değersizlik duygusu onlar yaşlansalar bile yüreklerinden asla çıkmaz…Hep şunu hatırlayın…Sevginin başaramayacağı hiçbir şey yoktur…Sevgiyle kalın…NLP Uzmanı ve Yaşam Koçu Ayşegül Özkonak

NOT:Anılarda gerçek isimler kullanılmamıştır.