Çocukken gece karanlıktan çok korkardım.Uyurken karanlıkta, bilumum eşyaların arasından bir takım eciş,bücüşlerin çıkacağına inanırdım…Evde asıl korkuyu yaşatan sanırım benim çığlıklarımdı ….

Bilinçaltımda sürekli sıra dışı karakterler üretmem babamın sayesinde bitmişti. Beni karşısına alarak korkumla ilgili yapmış olduğu konuşma sırasında sanırım beni ikna eden şu sözleri oldu

Işığı kapatacağım ve sen tek kalacaksın,ben dışarı çıkacağım. Gözlerini karanlığa baksın, kapatmadan bakacan,üst üste ayı de !ayı,ayı,,ayı… diyeceksin. 60 sn.sonra karşına ayı çıkacak .!

Devam etti:

Çünkü sen görmek istediğin için göz bebeklerin sana yansıtıyor, buda kabus oluyor… Tabi babamın ne demek istediğini anlamıştım. Aslında babam haklıydı .Ben kendim bir takım hayali görüntüleri yaratıp,sonra gördüm sanıp korkuyordum..Babamla o konuşmadan sonra asla karanlıktan korkmadım…

Animasyonu izlerken çocukluğumda yaşadığım gece korkusu olayı aklıma geldi,sizlerle paylaşıyorum.

Korku aslında yoktur. Korku tamamiyle bilinçaltımızda yaratıp sonra görsel sandığımız bir takım oyunlar…Onu yenmemiz için kendimize güven ve ailemizden destek önemli.

Anne ve babalara burda tabi ki önemli görevler düşüyor.Asla çocuğunuza ‘Pısırık,ödlek..’ ifadeleri kullanmayın, korkusunu yenmesi için yardımcı olun.

İyi seyirler.