Çarşamba, Ocak 22, 2020
Ana Sayfa Blog

MÜMİN SEKMAN GELİŞİM GRUBU KURDU!

0

Türkiye’de ilk defa kişisel gelişim unvanını kullanan ve yazdığı çok satan kitapları ile tanınan Mümin Sekman tarafından Kişisel Gelişim Grubu kuruldu. kigem.com sitesinde yapılan haber şöyle:

Türkiyenin ilk kişisel gelişim sitesi olan Kigem.com 20 yılını yeni bir projeyle kutluyor. İnternet bazlı gelişim grupları kuruyoruz. Gelişimci beyinleri birleştiriyoruz. Artık “bireysel” gelişiminizi “tek başına” yapmak zorunda değilsiniz.

2020 yılı itibariyle geliştirici içerikleri yeni teknolojik imkanlarla sunuyoruz.

Her gün Whatsappınıza geliştirici bir mesaj veya günlük başarı taktiği almak istiyorsanız, bu haberimiz sizi ilgilendiriyor.

Mümin Sekman danışmanlığında bir gelişim grubu ve başarı kulübü kuruluyor. Gelişim odaklı beyinleri birleştiriyoruz. Birlikte gelişebileceğimiz, birbirimizin beynini besleyeceğimiz, benzer kafa yapısına ve mantık kalitesine sahip insanlardan oluşan, “parçası olmak istediğimiz” bir grup oluşturmak istedik.

Sürekli öğrenen, profesyonelce gelişen, akıllı insanlarla sosyalleşen, zamanla aynı şeylere gülüşen bir grup hayal edin. Birbirimizi iyileştireceğiz, birbirimizi geliştireceğiz, birlikte büyüyeceğiz. Birimiz hepimizi, hepimiz birimizi geliştireceğiz!

Sizin için 3 geliştirici seçenek tasarladık:

1- Başarı mentorluk kulübü: Fiziksel buluşmalar, birebir görüşmeler, dijital etkileşim var.

2- Kigem gelişim grubu: Dijital etkileşim ve geliştirici günlük gönderiler var.

3- Eğitici bülten aboneliği: Grup etkileşimi yok, sadece geliştirici gönderiler var.

Aşağıdaki linkte tüm bunların detaylarını bulabilirsiniz.

Seçenekler bizden, seçim sizden.

www.kigem.com/grup

Duygusal Zeka ve Empati

0

Bir köylü eşeğiyle katırını iyice yükleyerek şehre doğru yola çıkmış. Yol uzun, hayvanların yükü ise oldukça ağırmış. Katıra göre biraz daha yaşlıca olan eşek düz yolda, zorlanarak da olsa, vaziyeti idare edebilmiş. Ancak, dağa tırmanırken, bakmış ki dayanamayacak, katıra yükünün ağır geldiğini ve birazını alıp ona yardımcı olmasını rica etmiş. Katır bu ricayı duymazlıktan gelmiş ve bir süre daha yola böylece devam etmişler. Sonra birden, zavallı eşek, o ağır yükün altında düşmüş ve ölmüş.
Yola devam etmek zorunda olan köylü, bunun üzerine; önce, ölen eşeğin üzerindeki yükü almış ve katırın yükünün üstüne eklemiş. Daha sonra, ölen eşeğin derisini yüzmüş ve onu da katırın sırtına atmış.
Katır yaptığından pişman, yükü eskisinin iki katından fazla, “Ettiğimi buldum. Eğer eşeğe ihtiyacı olduğunda biraz yardım etseydim, şimdi bu halde olmazdım” diyerek, iç çekmiş. (Anonim, Çev. Seden Tuyan)

İletişimin olmazsa olmazı…

Hayatımıza şöyle bir baktığımızda bizim duygularımızı duyarlı bir şekilde dikkate alan ve bizim olumlu davranabilmemizi sağlayan insanların varlığı bizi mutlu eder, yokluğu ise üzer. Çünkü, başkalarının duygularını ve bakış açılarını kavrayabilen kişiler, etrafındaki insanların gereksinimlerini çok iyi anlar ve karşılarlar. Bu bakımdan, başarılı ve verimli ilişkiler kurabilen bir öğretmen, bir yönetici, eş ve ebeveyn kısacası insan olarak hayatın her kademesinde kurduğumuz diyalogların verimli birer alış verişe dönüşmesini sağlayan, problemlerimizi çözülür kılan ve sihirli bir fark yaratan sır, hep bu anlayış dolu yaklaşım tarzı olmuştur. İşte, bu yaklaşım tarzı “empati” nin özünü oluşturur. Bu tarzdan uzaklaşan ilişkilerde korku, öfke, uyumsuzluk, tutku eksikliği, neşesizlik ve en önemlisi verimsizlik hakim olmaya başlar.

Empati nedir?

Empati kişinin bir diyalog sırasında karşısındakinin duygu ve düşüncelerini anlayabilmesini ve böylece duyarlı bir yaklaşım içinde olmasını sağlayan bir Duygusal Zeka becerisidir. Empati becerisini iyi kullanabilen kişiler bu anlamda, iyi bir dinleyici olmalarının yanı sıra, karşıdaki kişinin dile getirmediği duygularını da sezebilir, bakış açılarını kavrayabilirler. Bu bakımdan, empati kişinin farklı olan ya da başka kültürden gelen insanlarla iyi geçinebilmesini sağlar (Goleman, 2003; Stein & Book, 2003). Empati kurabilmemiz için gerekli olan üç öğe vardır (Rogers, 1970, Kasatura, 2003):

  • Empati kuracak kişi kendisini karşısındakinin yerine koymalı, olaylara onun bakış açısıyla bakmalıdır.
  • Empati kurmuş sayılmamız için karşımızdaki kişinin duygu ve düşüncelerini doğru olarak anlamamız gereklidir.
  • Empati kuran kişinin zihninde oluşan empatik anlayışın karşıdaki kişiye doğru olarak iletilmemesi durumunda empati kurma sürecini tamamlamış sayılmayız.

Örneğin, bir arkadaşınızın patronuyla arası bozuk ve canı çok sıkkın, haksızlığa uğradığını düşünüyor ve hararetli bir şekilde derdini sizinle paylaşıyor. Siz, kendinizi onun yerine koyup neler hissettiğini anlayabilirsiniz. Onun duygularını içinizde hissedebilirsiniz. Ama, sıra bu durumu ona ifade etmeye geldiğinde, her şey yolundaymış gibi gülerek “halledersin, boş ver” diyebilirsiniz. İşte böyle davrandığınızda, yüzünüzdeki ifade, söylediğiniz söz ve içinizdeki duygular arasında bir çelişki ortaya çıkar. Dolayısıyla da doğru empati kurmuş, fakat bunu karşıdakine yeterince iletememiş olursunuz. İletme gerçekleşmediği takdirde empati tamamlanmış sayılmaz.

Duyguların dili

Duygularımızı hem sözlü olarak hem de sözlü olmayan yollarla dile getiririz. Ancak, çok nadir duygularımızı kelimelere döker, daha çok başka yollarla ipuçları veririz. Başkasının ne hissettiğini sezebilmenin anahtarı ses tonu, jest ve mimikler, yüz ifadesi, değişik duruşları ve beden hareketleri gibi sözsüz ifadeleri okuyabilmektir (Goleman, 1995). Bebekler ve küçük çocuklar konuşabilene kadar kendilerini bu yolla ifade ederler. Anne, ya da bebeğin bakımını üstlenen kişiler onun ihtiyaçlarını vücut dilini okuyarak anlar ve karşılarlar.
Duygusal Zeka araştırmacısı, psikolog Dr. Goleman’a göre akılcı zihin sözcüklerle ifade bulur, duyguların tarzı ise sözsüzdür. Kişinin sözleri; ses tonu, el-kol hareketleri veya diğer sözsüz yollardan ifade edilenlerle çelişiyorsa, duygusal gerçek, aslen ne söylediğinde değil, nasıl söylediğinde saklıdır. Yapılan araştırmalar, duygusal mesajların yüzde doksanının hatta daha fazlasının sözsüz olduğunu göstermektedir. Bu durumda, insanların bize ilettikleri en önemli mesajları anlayabilmenin ve dünyayı başka bir kişinin bakış açısından görebilmenin yolunun, sözlü mesajların yanı sıra –hatta daha çok- sözsüz mesajları tanımak, anlamak ve yorumlamaktan geçtiğini söyleyebiliriz.
Diğer taraftan kişiye empatik tepki vermenin de başlıca iki yolu vardır. Yüz ifadesini, bedeni kullanarak onun anlaşıldığını göstermek ve sözlü olarak onu anladığınızı ifade etmek… Ancak en etkili yol bu ikisini birlikte kullanmaktır (Kasatura, 2003).

“Empati” tanımını iyi anlamak gerekir…

Başarılı iletişimin güçlü aracı “empati” yanlış anlamalara da açık bir kavramdır. Bu konuda üç genel yanlış anlama bulunmaktadır (Stein & Book, 2003):
* Empati “iyi bir insan olmak” anlamına gelmez. Sadece iyi insan olmak adına düşünce ve duygularımızı karşımızdakine doğru ve açık bir şekilde anlatamıyorsak, bu durum başka insanların duygularını kendi duygularımız gibi benimseyip herkesi hoşnut etmeye çalışmak anlamına gelir – ki bu durum bir kabusu andırır ve hareket özgürlüğümüzü kısıtlar.
* Empati çoğu kez “sempati” ile karıştırılmaktadır. Aslında bu iki kavram birbirinden çok farklıdır. Karşımızdaki kişiye sempati duyuyorsak, onun hissettiği duyguların aynılarını hissederiz ve karşımızdaki kişinin ne düşündüğü ve hissettiğiyle ilgili örneğin, “ sınavı kazanmana sevindim”, “kitabını kaybetmene üzüldüm” gibi “ben” ve “benim” vurgusunu hissettiren kendi yorumumuzu ortaya koyarız. Yani sempati duyduğumuz kişiyi anlamamız ve kendimizi onun yerine koymamız şart değildir. Bunlar iyi niyetli yaklaşımlar olmasına rağmen karşı tarafı etkilemekte yetersiz kalır. Oysa ki empati kurduğumuzda karşımızdaki kişiyle aynı duyguları ve görüşleri paylaşmamız gerekmez, sadece onun duygularını anlamaya çalışırız. Diğer bir deyişle empatik cümleler “sen” vurgusunu taşır. Bu durumda sözlü ifadelerimiz “sınavı kazandığına seviniyor olmalısın”, “kitabı kaybettiğine üzülmüşsündür” gibi karşımızdaki kişiyi anladığımızı hissettirecektir.
* Empatik yaklaşım, karşıdaki kişinin duygu ve düşüncelerini koşulsuz olarak kabul etmek anlamına gelmez. Bu anlamda “empati kurmak” karşındakini anlamak ve anladığın şeye saygı duymak sürecidir.
“Anlayış sahibine yaşam kaynağıdır.” Hz. Süleyman

Empati, empatiyi kuran kişi için de önemlidir. Empatik olmanın kişiye kazandırdıkları bazı avantajları şöyle sıralayabiliriz:

* Diğer insanlarla daha çok yardımlaşır ve bu yüzden de çevreleri tarafından daha çok özlenir ve sevilirler.
* Ne zaman ve ne kadar konuşmaları gerektiğini, ne zaman geri çekilip, ne zaman hamle yapabileceklerini iyi bilirler ve sonuç her iki tarafında yararına olur.
* Olayları ve insanları okur, sağlam veriler toplar, önemli detayları fark ederek hareketlerini uyarlar ve böylece maksimum etki yaratabilirler.
* Farklı insanlar karşısında ne tür strateji ve taktikler kullanabileceklerini bilirler ve bu yüzden özellikle iş ilişkilerinde başarılı olurlar.

Empati geliştirilebilir…

Empati ölçülebilen ve geliştirilebilen bir beceridir. İşte size empati becerinizi geliştirebilmeniz için birkaç öneri…
* İyi bir dinleyici olun ve sadece cevap vermek için değil, anlamak için dinleyin. Anladığınıza emin olmak için sorular sorun.
* Sadece kulaklarınızla değil bütün duyularınızla dinleyin. Beden dili ve ses tonlarından iletişim halinde olduğunuz insanların duygularını okumayı deneyin. Farkettiğiniz duyguya neyin sebep olabileceğini anlamaya çalışın.
* Karşınızdaki kişinin derisinin altına girmeyi ve dünyayı onun gözleriyle görmeyi deneyin. Başkalarının duygu ve düşüncelerine saygı duyun.
* İnsanların sözlü olarak ifade ettikleriyle, beden diliyle ortaya koydukları duygular arasındaki uyuşmazlıkları fark etmeye çalışın.
* İletişim konusunda yaşadığınız olumsuz deneyimleri tekrar gözden geçirerek benzer durumlarla karşılaşmamak için bu deneyimlerden nasıl faydalanabileceğinizi düşünün.
* Kitap okurken veya film seyrederken karakterlerin neler hissettiklerini ve neden böyle hissedebileceklerini düşünün. Siz olsaydınız ne yapardınız?
Kolay gelsin…

Kaynaklar
Goleman, D.,Boyatzis, R., Mc Kee A. Yeni Liderler, Çev. Filiz Nayır, Osman Deniztekin, Varlık Yayınları, 2003.
Goleman, D. Duygusal Zeka Neden IQ dan daha Önemlidir?, Çev. Banu Seçkin Yüksel, Varlık Yayınları, 1995.
Kasatura, İ. Heyecansal Kontrol, Altın Kitaplar, 2003
Stein, J. S., Book, H. E. EQ- Duygusal Zeka ve Başarının Sırrı, Çev. Müjde Işık, Özgür Yayınları, 2003.
Freedman et al. Handle with Care (Emotioal Intelligence Activity Book), Six Seconds, 1997/1998.

Akademinin Dayanılmaz Ağırlığı

0

Akademinin dayanılmaz ağırlığı ve yüksek öğretimde senaryolar

Eğitim sorunumuzu çözmeden, toplumsal sorunlarımızı çözemeyeceğimiz net olarak görünüyor

PISA sonuçlarının şokunu henüz üzerimizden atamadan, eğitim depreminin artçı sarsıntıları yüksek öğretimden gelen tanıdık bilgilerle devam ediyor.

Bu kez, bilim üretme görevi üstlenmiş üniversitelerimizin tepe yöneticileri olan rektörlerin bilimsel yetkinlerinin yok düzeyinde olduğu iddiası gündeme düştü. “Scopus” ve “Web of Science” veri tabanı kaynaklı bilgilere göre iddialar doğru gibi görünüyor.

Bunun üzerine; “Bilimsel bir vizyona sahip olmayan bu kadrolar, bilim alanında nasıl strateji üretir, nasıl karar verirler” sorgulaması yapılıyor.

Oysa çok değil, iki hafta önce akademik tezler gündeme düşmüştü, yazıldı-çizildi, ne oldu?

Üniversitelerde lisansüstü öğretimin gereği olan tezler, tez büroları adı altında örgütlenen gruplar tarafından garantili olarak öğrencilere hizmet veriyor, hem de geçme garantisi ile.

Şaka gibi!

Yani bilim üretiminin önemli basamakları olan yüksek lisans ve doktora tezleri bu şekilde hazırlanıyor ve kimse “ne oluyoruz” demiyorsa, niye şaşırıyoruz ki?

Olayın bir diğer boyutu ise, rektörler için profesör olma zorunluluğunun olması ve profesör olmak için geçilmesi zorunlu çeşitli aşamalar bulunuyor.

Profesörlüğe giden yolda her adım (yüksek lisans, doktora, doçentlik) zorlayıcı bir bilgi birikimi ve sınavlarla dolu bir süreç. Her aşama, yabancı dil yeterliliği, yayın, atıf gibi bilimsel çıktıları zorunlu kılmakta.

Söz konusu rektörler, nasıl bir doktora tezi hazırlamışlar ki hiç biri yayına dönüşmemiş; YÖK kriterlerine rağmen nasıl doçent olmuşlar? Sıfır yayın ve sıfır atıfla bu aşamaları nasıl geçmişler; bu yetkinliğe nasıl ulaşmışlar?

Nasıl profesör olmuşlar diye artık sormuyoruz; o ünvanı üniversitelerin kendisi veriyor. Şüphesiz bunun için de kriterler var, ama anlaşılıyor ki o aşamada kriter kalmamış.

İddia o ki rektörlerin neredeyse yüzde 35’i sıfır yayın ve sıfır atıf sahibi; bilim üretimi olarak baktığımızda 500 ve üzeri atıf alabilen rektör oranı ise yalnızca yüzde 2.

Söz konusu rektörler grubu, sonuçta 20,000 dolayında profesör arasından geldiğine göre acaba tüm dekanlar,  müdürler hatta profesörler araştırılsa aynı yüzdelik orana mı ulaşılır?

Ya doçentler, onlar ne durumda veya diğerleri?

Hatta, son 10 yılın veya 20 yılın rektörlerinin durumu neydi, acaba onların bilimsel yetkinliği de yüzde 2 ile sınırlı mıydı?

Aslında bu verilere ulaşmak çok da zor değil, ama bilim adına bizlere bir ayna tutacağından emin olabilirsiniz.

Ancak en önemli soruyu sormadık: Eğitim ve araştırmanın adresi olan ve bu iki alanın birlikte ve paralel yürütülmesi gereken üniversitelerde, günümüzün koşullarında bilim iklimi var mı? Araştırma laboratuvarları var mı? Araştırmaya bütçeden ne kadar pay ayrılıyor?

Yanıtlara bakarsanız eğitim ciddi anlamda sorunlu, araştırma ise yok gibi!

Öte yandan küreselleşme, her alanda olduğu gibi eğitimde de büyük değişim ve yeniliklere yol açtı.

Öncelikle eğitim ticarileştirildi.

Ve beraberinde uluslararası ciddi bir “eğitim sektörü” oluştu. Bu sektörün boyutları finansal anlamda gerçekten çok büyük. Hemen aracı kurumlar otaya çıktı. Şimdi ortalıkta birtakım simsarlar dolaşıyor, üniversitelere öğrenci bulmak için yarışıyorlar. Üniversitelerin kapasitesi ve öğretim üyesi-öğrenci yeterliliği ise en son konuşulacak konu; önce para.

Öte yandan OECD, geleceğe dönük dört yüksek öğrenim senaryosu öngörüyor.

Bu dört senaryodan ikisi küresel, diğer ikisi yerel özelliklere sahip. Yerel yapıda olanlar kamu tarafından yönlendirilirken diğer ikisi pazar odaklı bir vizyona sahip.

Birinci senaryo, “Open Network” olarak adlandırılan, bizim Bolonya süreci olarak bildiğimiz yapı. Bunun temel özellikleri; ortak dilin İngilizce olması, sınır ötesi hareketlilik, uluslararası işbirliği içinde açık network, açık ve paylaşılan bilgi, entellektüel sermaye kazanımı.

“Serving Local Communities” olarak adlandırılan ikinci senaryo tamamıyla yerel. Kullanılan dil yerel ve işgücü de yerel talepler doğrultusunda yetiştiriliyor. Anti-küresel bir bakış açısına sahip. Daha çok eğitim odaklı, araştırma yok gibi.

“New Public Responsibility” adlı üçüncüsü de yerel nitelikli ama pazara göre yönlenen bir senaryo. Yerel dil ağırlıklı ve finans kaynakları çeşitli. Daha çok mesleğe yönelik eğitim amaçlanıyor. Yeni bir kamu anlayışı hakim kılınmaya çalışılıyor; açıklık, hesap verilebilirlik gibi.

Son senaryo “Higher Education Inc.”, yani şirket üniversiteler: Uluslararası nitelikte, yabancı dil İngilizce. Çok rekabetçi.  Bilim üretimi, bu şirket üniversitelerin önceliği; elbette asıl hedef yüksek teknolojiye hâkimiyet. Yaratıcı ve inovatif beyinlerin toplandığı bir yer olarak tasarımlanıyor.

Özetleyelim: Eğitim bir toplumun en öncelikli projesi, dahası en büyük projesidir.

Çünkü eğitim, geleceğin toplumunu oluşturan birey profilini belirler. Toplumun en büyük sermayesini yaratır; “entelektüel sermaye”yi.

Toplumun tüm sorunları, başta ekonomi olmak üzere eşitsizlik, istihdam, nitelikli işgücü, teknolojik ilerleme, bilim, toplumsal uzlaşı gibi sorunların tek çözüm adresidir.

Ve eğitim sorunumuzu çözmeden, toplumsal sorunlarımızı çözemeyeceğimiz net olarak görünüyor.

Rektörlerin durumuna gelince; bir geçmiş dönem rektörü olarak, akademinin içinde boğulduğu ağır sorunlar içinde, söz konusu durumun fazlasıyla can acıtıcı olduğunu da hissetmemek mümkün değil!

Sarışınlar Agresif ve Hırslı Oluyor

0

ABD’de yapılan bir araştırma, sarışın kadınların daha agresif ve hırslı olduğunu bildirdi.

California Üniversitesi’nce yapılan araştırmada, sarışın kadınların hırs ve agresiflik konusunda esmer veya kızıl saçlı kadınlara göre önde olduğu görüldü.

Yapılan bir araştırma sarışın kadınlarla ilgili ilginç bir özelliği ortaya koydu. ABD’de California Üniversitesi’nce yapılan bir araştırmaya göre, sarışınlar daha hırslı ve saldırgan oluyor. İşin garibi saçlarını sarıya boyatan kadınlar da doğuştan sarışınlar gibi agresif oluyor…

Araştırmada farklı fiziksel özelliklere sahip 156 kadın üniversite öğrencisinin davranışı gözlendi. Araştırmanın sonunda olaylar karşısında esmerlerin daha “olumlu” davrandığı görülürken, sarışınların, “savaşa gidelim” havasında oldukları belirlendi. Araştırmada ayrıca, çekici kadınların kontrollerini daha çabuk kaybettiği de görüldü. Uzmanlar, bu etkinin genetik olmadığını vurguluyor.

Zira sarışın olmayan, fakat saçlarını sarıya boyatan kadınların da kısa süre sonra agresifleştiği belirlendi.

Küçük Şeyler Deyip Geçmeyin

0

En iyi şeyler küçük çıkınlarda taşınırmış.

  • Küçük bir beden çoğu kez büyük bir ruha yataklık edermiş.
  • Ufak balıklar lezzetli olurmuş.
  • Ateşe küçük odunlar atılırsa alevler artarmış, büyük odunlar ateşi söndürebilirmiş.
  • Her küçük şey mutlaka işe yararmış, bir çok küçük bir büyük edermiş.
  • Sağanak dediğimiz küçük damlacıklardan ibaretmiş.
  • Ufacık bir yağmur kocaman bir toz bulutunu yok edebilirmiş.
  • Muazzam bir aydınlık küçük bir delikten görülebilirmiş.
  • Saman çöpü rüzgarın yönünü gösterirmiş.
  • Bütün hasat bir kıvılcım yüzünden elden gidebilirmiş.
  • Büyük bir geminin batması için küçük bir delik yeterli imiş.
  • Çok veren malından, az veren canından verirmiş.
  • Yükte hafif olmak pahada ağır olmaya engel değilmiş.
  • Deve büyükmüş ama ot yermiş, şahin küçükmüş ama et yermiş.
  • İnsan küçük bir adama iyiliği dokunduğu zaman cömertliği öğrenebilirmiş,
    büyük adama iyilik ederse öğreneceği şey ızdırap olurmuş.
  • Büyük adamın büyüklüğü devam ediyorsa bunun sebebi onun küçük adamlara gösterdiği ihtimam imiş.
  • Büyük makineleri küçük çarklar çalıştırırmış.
  • Küçük başlangıçlar olmadan büyük sonuçların sağlandığı vaki değilmiş………

İyi ve Mutlu Bir Yaşamı Ne Sağlar?

0

Hayatımız boyunca bizi sağlıklı ve mutlu eden şeyler nedir? Eğer, şimdiden geleceğiniz için yatırım yapacak olsanız, zamanınızı ve enerjinizi neye harcardınız? Yakın zamanda, Y nesline (1980-1999 arası doğanlara) hayattaki en önemli hedeflerini soran bir araştırma vardı. %80’den fazlası, hayattaki en önemli hedeflerinin zengin olmak olduğunu söyledi. Aynı genç yetişkinlerin %50’si, hayattaki diğer bir önemli hedefin meşhur olmak olduğunu söyledi.

Daima, çalışmamız, çabalamamız ve daha çok başarı elde etmemiz söylenir. İyi bir yaşam sürmemiz için, böyle şeyleri kovalamamız gerektiği izlenimine kapılırız. İnsanların tüm hayatlarını, yaptığı seçimlerini ve bu seçimlerinin onlara neler getireceğini anlamak neredeyse imkansızdır. İnsan yaşamına dair bilgimizin çoğunu onlardan geçmişi hatırlamalarını isteyerek öğreniriz ve bildiğimiz gibi, tecrübeler ancak yaşayarak edinilir. Hayatta başımıza gelen şeylerin büyük çoğunluğunu unuturuz ve bazen de hafıza tamamıyla yaratıcıdır.

Peki bütün hayatımızı zaman içerisinde geliştiği gibi izleyebilsek nasıl olurdu? Ergenlik dönemlerinden yaşlılık dönemlerinin sonuna kadar, insanları gerçekten mutlu ve sağlıklı tutan şeyleri görmek için incelesek nasıl olurdu?

Biz bunu yaptık. “Harvard Yetişkin Gelişimi Çalışması” belki de yetişkin hayatı üzerine yapılmış en uzun süreli araştırmadır. 75 yıl boyunca, 724 erkeğin hayatını yıldan yıla, işlerini, ev yaşamlarını, sağlıklarını ve tabii ki bütün bu süreç boyunca hayat hikayelerinin ne hale geleceğini bilmeden sorarak izledik.

Bunun gibi araştırmalar son derece nadirdir. Bu tür projelerin neredeyse hepsi on yıl içerisinde dağılır, çünkü bir sürü insan araştırmadan çekilir ya da araştırma fonu kesilir veyahut araştırmacıların dikkati dağılır veya ölürler ve kimse de topu hedefe koşturayım demez. Fakat, şansın ve birkaç araştırmacı neslin kararlılığının birleşimi sayesinde bu araştırma devam etti. Başlangıçtaki 724 adamımızın 60’ı hâlâ yaşıyor, hâlâ araştırmaya katılıyor, çoğu 90’lı yaşlarındalar. Şimdi de bu adamların 2000’den fazla çocuğunu incelemeye başlıyoruz. Ben de, araştırmanın dördüncü yöneticisiyim.

1938’den beri, iki grup adamın yaşamlarını izledik. İlk grup, araştırmaya başladığında Harvard College’da ikinci sınıf öğrencisiydi. Hepsi, üniversiteyi II. Dünya Savaşı sırasında bitirdi ve sonrasında çoğu görev almak üzere savaşa katıldı. İzlediğimiz ikinci grup ise, Boston’ın en yoksul muhitlerinden, araştırmaya 1930’ların Boston’ındaki en sorunlu ve yoksul bazı ailelerinden oldukları için özellikle seçilen bir grup erkekti. Ekseri gecekondularda, birçoğu sıcak ve soğuk musluk suyundan yoksun yaşıyordu.

Araştırmaya katıldıklarında, bu gençlerin hepsiyle görüşme yapıldı. Muayeneden geçirildiler. Evlerine gidip anne-babalarıyla görüştük. Sonra bu gençler, her kesimden yetişkinler oldular. Fabrika sahibi, avukat, duvarcı ve doktor oldular, biri de Birleşik Devletler Başkanı. Bazıları alkol bağımlısı oldu. Birkaçında şizofreni ortaya çıktı. Kimi sınıf atladı; en alttan mümkün olduğu kadar en üste ve kimisi bu yolculuğu aksi yönde yaptı.

Bu araştırmanın kurucuları hiçbir suretle benim bugün burada durup 75 yıl sonra, size bu araştırmanın hâlâ sürdüğünü söyleyeceğimin hayalini bile kurmamışlardır. Her iki yılda bir, sabırlı ve kendilerini bu işe adamış araştırma grubumuz deneklerimizi arar ve onlara tekrar yaşamlarına dair bir takım sorular yöneltebilir miyiz diye sorar.

Boston’ın yoksul kesiminden birçok erkek “Neden hala beni incelemek istiyorsunuz? Hayatım hiç de ilginç değil.” diye sorar. Harvard erkekleri bu soruyu asla sormaz.

Bu hayatları iyice anlayabilmek için, onlara sadece anketler yapmıyoruz. Onlarla yaşadıkları yerde görüşürüz. Doktorlarından hastalık geçmişlerini alırız. Kan testi, beyin taraması yaparız, çocuklarıyla konuşuruz. Eşleriyle en derin meselelerini konuşurken videolarını çekeriz. Yaklaşık on yıl önce, en sonunda eşlere, araştırmanın üyeleri olarak bize katılırlar mı diye sorduğumuzda, kadınların çoğu “Anlaşılan zamanı geldi.” dedi.

Peki neler öğrendik? Bu hayatlardan ortaya çıkardığımız on binlerce sayfalık bilgiden alınan dersler neler? Zenginlik, şöhret ya da çok çalışmakla ilgili değiller. Bu 75 yıllık araştırmadan aldığımız en net mesaj şudur: İyi ilişkiler bizi daha mutlu ve daha sağlıklı tutar. Bu kadar.

İlişkilerle ilgili üç büyük ders aldık. Birincisi, sosyal ilişkilerin gerçekten yararlı olduğudur ve yalnızlıksa öldürür. Sonunda, aileye, arkadaşlara, topluma daha sosyal bir şekilde bağlı olan insanların, daha mutlu, bedensel olarak daha sağlıklı olduğu ve çevresi daha sınırlı kişilerden daha uzun yaşadığı anlaşıldı. Ayrıca yalnız yaşamanın zararlı olduğu ortaya çıktı. Diğerlerinden daha yalnız olan insanlar, daha mutsuz olduklarını, sağlıklarının orta yaşların başlarında bozulduğunu, beyin fonksiyonlarının daha erken gerilediğini ve yalnız olmayanlardan daha kısa yaşadıklarını anlar. Üzücü gerçek şudur ki; ileride her beş Amerikalıdan en az biri yalnız olduğundan şikayet edecek.

Kalabalıkta da yalnız olabildiğinizi ve evliyken yalnız olabileceğinizi biliyoruz, dolayısıyla aldığımız ikinci büyük ders; sadece sahip olduğunuz arkadaşlarınızın sayısı ve karşılıklı saygıya dayalı ilişki içinde olup olmadığınız değil, önemli olan, yakın ilişkilerinizin mahiyetidir. Anlaşmazlıkların ortasında yaşamanın sağlığımıza zararlı olduğu ortaya çıktı. Örneğin, şiddetli geçimsizliğin olduğu, muhabbetin olmadığı evliliklerin sağlığımıza zararlı olduğu, belki de boşanmaktan daha kötü olduğu anlaşıldı. Ayrıca güzel, sıcak ilişkiler yaşamak koruyucudur.

Deneklerimizi 80’li yaşları boyunca izlediğimizden, geçmişe dönüp onların orta yaşlı hallerine bakmak, ve kimlerin mutlu, sağlıklı seksenlikler olup kimlerin olmayacağını tahmin edebileceğimizi görmek istedik. 50 yaşlarında olduğu zamanlar hakkında bildiğimiz her şeyi bir araya getirdiğimizde, nasıl yaşlanacaklarını gösteren orta yaş kolesterol düzeyleri değildi. İlişkilerinden ne kadar memnuniyet duyduklarıydı. 50 yaşında, en tatminkar ilişkileri olan insanlar, 80 yaşında en sağlıklı olanlardı. İyi, samimi ilişkilerin bizi yaşlılığın bazı sonuçlarından koruduğu görünüyor. Eşlik ettiğimiz en mutlu erkekler ve kadınlar 80’li yaşlarında, bedenen daha çok acıları olduğu günler ruhen mutlu olduklarını belirtti. Fakat, mutsuz ilişkileri olan insanlar bedenen daha çok acıları olduğunu söyledikleri günler bunun daha fazla duygusal acıyla arttığını bildirdi.

İlişkiler ve sağlığa dair çıkardığımız üçüncü büyük ders, iyi ilişkilerin sadece vücudumuzu değil beynimizi de koruduğudur. 80’li yaşlarınızda, diğer kişiye güvenle bağlanmış ilişki içinde olmanın koruyucu olduğu anlaşıldı, öyle ki, ihtiyaç duyduklarında diğerine gerçekten güvenebileceklerini hissettikleri ilişkileri olan insanlar, hafızaları daha uzun süre kuvvetli kalan insanlardır. Partnerine tam olarak güvenebileceğini hissedemediği ilişkileri olanlar, erken hafıza zayıflığı çeken insanlardır. İyi ilişkiler de her zaman sorunsuz olacak değil. Seksenlerindeki çiftlerimizden bazıları birbirleriyle münakaşa ediyor, her gün, fakat diğerine gerçekten güvenebileceklerini hissettikleri sürece zor zamanlarında, bu kavgalar hafızalarını olumsuz etkilemiyor.

Demem o ki, iyi, samimi ilişkiler sağlığımıza ve mutluluğumuza yararlıdır mesajı, çok eski bir bilgeliktir. Neden bunu anlaması bu kadar zor ve kulak ardı etmesi bu kadar kolay? İnsan olduğumuz için. İstediğimiz şey anlık bir çözüm, hayatlarımızı güzelleştirecek ve bu şekilde tutacak elde edebileceğimiz bir şey. İlişkiler, darmadağın ve karmaşıklar ve aileye ve arkadaşlara yönelmenin zorluğu çekici ve büyüleyici olmamasıdır. Ayrıca ömür boyu olmasıdır. Asla bitmez. 75 yıllık araştırmamızda, emekliliğinde en mutlu olan insanlar, iş arkadaşları yerine bilfiil yeni oyun arkadaşları koymaya çalışanlardı. Tıpkı bu yeni araştırmadaki Y nesli gibi, deneklerimizin birçoğu genç yetişkinler olarak yola çıktıklarında şöhret ve zenginliğin ve yüksek başarının, iyi bir hayata sahip olmak için kovalamaları gereken şeyler olduğuna gerçekten inanıyordu. Fakat tekraren, bu 75 yılın üzerine, araştırmamız en başarılı olan insanların aile, arkadaşlar ve toplumla ilişkilere eğilenler olduğunu gösterdi.

Peki ya siz? 25 yaşındasınız diyelim, ya da 40 veya 60 yaşında. İlişkilere önem vermek acaba nasıl görünüyor?

Neredeyse sonsuz ihtimal var. Filmin süresini insanlara zaman ayırmakla değiştirmek kadar basit bir şey olabilir ya da bitkin bir ilişkiyi, birlikte yeni bir şeyler yaparak canlandırmak, uzun yürüyüşler veya gece buluşmaları… ya da senelerdir konuşmadığınız aile ferdine ulaşmak olabilir, çünkü şu pek bilindik aile kavgaları kin tutan insanları olumsuz anlamda etkiler.

Konuşmamı Mark Twain’in bir sözüyle kapatmak istiyorum. Yüzyıldan fazla bir süre önce, geri dönüp hayatına bakmış ve şunu yazmıştı: “Hayat öyle kısa ki; tartışmalara, özür dilemelere kıskançlıklara, hesap sormalara zaman yok. Sadece sevmek için zaman var ve bunun için, tabiri caizse sadece ‘bir an’ var.”

Sağlıklı bir hayat, iyi ilişkilerle inşa edilir.

Teşekkür ederim.

Bilim Adamları Çocuğunuz İçin Önemli 3 Beceriyi Belirledi

0

Çocuklarımızı başarılı insanlar olarak yetiştirmeyi hayal ediyoruz. Elimizden gelen her şeyi yapıyoruz: onlara en iyi oyuncakları alıyoruz, farklı gelişim etkinlikleri için çok fazla zaman harcıyoruz, okulda çok fazla bilgi öğreniyorlar. Sanki büyük bir bilgi yükü olan bir “bilgisayar” yetiştiriyoruz. Ona sürekli okulda iyi olmalısın, böylece prestijli bir üniversiteye gidebilirsin, yoksa hayatta nasıl başarılı olabilirsin? mesajı veriyoruz.

Sizin için birçok bilim insanından ve psikologdan gelen önerileri gözden geçirdik ve çocuğunuzu yaşamda başarılı kılacak 3 temel becerinin ne olduğunu belirledik.

Muhtemelen dünyada, çocuklarının başarılı, zengin ve mutlu bir insan olmasını istemeyen ebeveynler yoktur. Peki, çocuğu kendine güvenen, zeki ve özgür ruhlu biri yapmak için ne gerekiyor?

Başarı ile ilgili doğuştan gelen yeteneklerin, zekanın ve genlerin başarının belirlenmesinde ana rolü olmadığını kanıtlayan birçok bilimsel çalışma vardır. Ekonomist James Heckman  IQ düzeyi ile ekonomik düzeyin üzerinde neredeyse hiçbir etkisi olmadığını gösteriyor . Bununla birlikte, kararlılık, sabır ve başkalarıyla işbirliği yapma yeteneği başarının belirleyici faktörlerdir. Ancak bu beceriler yeterince ilgi görmüyor. Ve bu tutumu değiştirmek bize kalmış. 

İşte çocuklarımızı gelecekteki yaşamlarında daha başarılı hale getirmek için üzerinde çalışmamız gereken 3 temel beceri.

1. Diğer insanlarla iletişim kurabilme

mutlu çocuk -   ocuk becerileri - Bilim Adamları Çocuğunuz İçin Önemli 3 Beceriyi Belirledi

Penn Eyaleti ve Duke Üniversitesi’nden bilim adamları ilginç bir çalışma yürüttüler  . Çocukluk çağındaki sosyal becerileri ile yetişkin yaşamındaki başarıları arasındaki bağlantıyı görmek için çok erken çocukluklarından başlayarak 25 yaşına kadar 700 Amerikalı çocuğun hayatını izlediler.

İletişimsel çocukların akranlarına göre daha başarılı oldukları ortaya çıktı: Bu çocukların çoğu okullarını bitirdiler, 25 yaşına kadar iyi işler edindiler ve herhangi bir yasal problemleri olmadı.

Bunun nedeni, daha fazla sosyal olarak gelişmiş çocukların başkalarıyla kolayca iletişim kurabilmeleri, çatışmalardan kaçınmaları, diğer insanlar için faydalı olmaları ve duygularına saygı duymalarıdır. Bunlar çocukluk çağında bile son derece yararlı becerilerdir: iyi iletişim kurabilen çocuklar, oyuncaklarla savaşmak yerine birlikte oynamanın yollarını bulabilirler.

Başarının sadece yapılan işle ilgili  olmadığını unutmamak önemlidir. İnsanlar yaptıkları işlerde profesyonel olduklarında, iyi aileler oluşturduklarında, ilgi alanlarını ve duygularını paylaşan arkadaşlarla ilişkileri desteklediklerinde kendilerini başarılı görürler.  Bu bağlantıları gelişmiş iletişim becerileri olmadan yapmak zordur.

2. Çalışmak ve İrade

mutlu çocuk -   ocuk becerileri 2 - Bilim Adamları Çocuğunuz İçin Önemli 3 Beceriyi Belirledi

Ünlü Amerikalı psikolog ve yazar Grit’in yazarı Angela Duckworth;  Tutkunun, gücün, azmin ve başarılı olmanın en önemli unsurlarından birinin uzun vadeli hedeflere olan tutku ve sabrın olduğunu düşünüyor.

Duckworth, araştırma grubu ile birlikte, Birleşik Devletler Harp Okulu’ndaki öğrencilerini, yazım yarışmasına katılanları, öğretmenleri ve satış yöneticilerini izleyerek birkaç yıl geçirdi. Çalışmanın amacı, kimin ne yaptığını ve neden daha başarılı olacağını tahmin etmekti. Tamamen farklı alanlardan çok farklı görünen katılımcıların ortak bir noktaları vardı. Bu güzellik ya da güç ya da yüksek bir IQ değil, Profesör Duckworth’un bunun “irade” olduğunu tespit etti.

Psikologlara göre, doğuştan gelen yeteneklerin ve bu yeteneklerin yetişkin yaşamındaki gerçek başarılar üzerinde neredeyse hiçbir etkisi yoktur. İnsanları gerçekten başarılı kılan kararlılık ve azimdir. Ayrıca ortalama bir insanın uzun vadeli bir çalışmanın ile dahi olan ancak düzensiz ve tembel bir insandan daha fazlasını başardığını gösteren gerçek hayattan sayısız örnekler vardır.

3. Yaratıcı düşünme

mutlu çocuk -   ocuk becerileri 3 - Bilim Adamları Çocuğunuz İçin Önemli 3 Beceriyi Belirledi

İmkansız görünen durumlardan çıkmanın bir yolunu bulmamıza ve yaşamın bize verdiği sorunları çözmemize yardımcı olan şey yaratıcı bir düşüncedir . Ve bu zaten başarı olarak tanımladığımız ne varsa onun zaten yarısını oluşturur.

Gelecekteki işlerin nasıl görüneceğini kimse bilmiyor, ama kesin olan bir şey var: bugün yaptığımızdan çok farklı olacak. Yaratıcı düşünce, çocuklarımızın geleceğin dünyasında yollarını bulmalarını ve hatta kendi şirketlerini yaratmalarını sağlar.

Bu görsel boş bir alt niteliğe sahip; dosya adı Stresli-Bir-Dünyada-Mutlu-Çocuk-Yetiştirmek-1.jpg mutlu çocuk - Stresli Bir D C3 BCnyada Mutlu  C3 87ocuk Yeti C5 9Ftirmek 1 - Bilim Adamları Çocuğunuz İçin Önemli 3 Beceriyi Belirledi

Çocukların geleceğin dünyasında mutlu ve başarılı olmasını desteklemek için nelerin yapılması gerektiğini anlatan ve içinde haftalık etkinliklerin bulunduğu Stresli Bir Dünyada Mutlu Çocuk Yetiştirmek kitabını sizlere öneriyoruz.

Çocuğunuzun başarılı olmak istemesini sağlamak için ne yaparsınız? Yapılması gereken bir şey var mı? Fikrinizi aşağıdaki yorum bölümünde paylaşın.

İlham Veren Öğrenme Anları Fotoğrafları

0

Uluslararası fotoğrafçıların ilham verici çekimleri, öğrenmenin ve birbiriyle bilgi paylaşımının önemini ortaya koyuyor: sınıflardan manastırlara, aşağıdaki en iyi 50 #Education2019 finalistini keşfet ve en sevdiğin fotoğraflarını incelemeyi unutma!

Eğitim, yoksulluk ve eşitsizlikle mücadelenin yanı sıra sağlam ekonomik büyümenin temellerini atmanın en güçlü araçlarından biridir. İçinde yaşadığımız dünyayı ne kadar anlarsak, diğer kültürler ve tarihler hakkında o kadar fazla bilgi edinirsek, kendi düşüncelerimizden farklı olabilecek bakış açılarını anlama şansımız da artar.

Okula gitmek, kim olduğumuzu, neye inandığımızı ve dünyada nasıl bir rol oynadığımızı öğrenmemize yardımcı olur. Bu benlik duygusu kişisel gelişim için çok önemlidir. Ayrıca, okula gitmenin sadece çocukların geleceği üzerinde değil ailelerinin, arkadaşlarının ve topluluklarının geleceği üzerinde etkisi vardır.

Dünyanın farklı köşelerinden gelen bu fotoğraflar ücretsiz bir fotoğraf uygulaması olan Agora’nın # Education2019 Fotoğraf Yarışması’nda 19.513 başvuru arasından seçildi.

-Fotoğrafları Üzerine Tıklayarak Büyütebilirsiniz-

Başarı(sızlık) Yazılımımız Nasıl Çalışıyor?

0

Kigem Akademi kurucusu Mümin Sekman’ın bir süredir beklenen TEDx konuşması yayınlandı. Yazar konuşmasında Her Şey Seninle Başlar kitabından bir bölüm ve birkaç yeni başarı hikayesi anlatıyor. TEDx İzmir’in organize ettiği konuşmayı, etkinliğe katılan 2500 kişi de dinlemişti. 

Youtube’daki 15 milyon takipçili TEDX TALKS global sayfasında yayınlanan konuşmanın sunumu şöyle yapılıyor. 

Başarı(sızlık) Yazılımımız Nasıl Çalışıyor? | Mümin Sekman | TEDxIzmir

Neden bazı insanlar diğerlerinden daha başarısız olur? Başarısız olmak öğrenilmiş midir, yoksa başa gelen bir talihsizlik midir? Sürekli ve sistematik başarısızlığın sırrı nedir? Beynimizdeki başarısızlık bilgisinden kurtulmak ve başarıyı en başından doğru bir şekilde öğrenmek mümkün müdür? Başarı hakkında bildiklerimiz ne kadar başarılı? 

Başarıya erişim imkanının demokratikleşmesi, yoğun bir mesleki rekabeti de beraberinde getirdi. Artık hepimizden başarı beklentisi artıyor. Başarı çağımızın yükselen değeri. Başarı araştırmaları yaygınlaşıyor. Beyin bilimlerindeki ilerleme, başarısızlık ve başarının doğasına dair bildiklerimizi derinleştirdi. 

20 yılı aşkın süredir başarı üzerine düşünen, başarı üzerine konuşan ve başarı kitapları yazan Mümin Sekman, bu konuşmasında şu soruya cevap arıyor: “Sürdürülebilir başarısızlık: Başarı hakkında bildiklerimiz bu kadar arttığı halde, neden insanların çoğu başarısız kalmaya devam ediyor? ”  

Başarı uzmanı ve yazar Mümin Sekman İstanbul’da doğdu. Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi’nden mezun oldu. Hukuk alanında hiç kariyer yapmadı. Başarı araştırmalarına yöneldi. İnsanın hayat başarısı üzerine 21 yıl içinde 21 kitap yazdı. “Magnum Opus”u olan “Her Şey Seninle Başlar” kitabı, 1,200,000 baskıya ulaşarak türünde Türkiye rekoru kırdı. 

Sekman, Türkiye’de “kişisel gelişim uzmanı” titrini tanımlayan ve kullanan ilk insandır. Bir dönem “Çocuklar Duymasın” dizisinin de senaryo danışmanlığını yapmıştır. İlk kişisel gelişim portalı olan kigem.com‘un kurucusudur. 

Ruh Sağlığı ile Komplo Teorileri Arasında İlişki Var Mı?

0

Ruh sağlığı nasıl olanlar komplo teorilerine inanıyor. Akıl sağlığı ile komplo teorileri arasında bir bağlantı var mı? İşte soruların bilimsel cevabı.

ABD ve İngiltere’de son dönemde yapılan bazı araştırmalar, insanların kendilerini iyi hissedip hissetmemeleriyle komplo teorileri ve doğaüstü olaylara inanmak arasında bir bağ olabileceğini ortaya koyuyor.

Geçtiğimiz aylarda Journal of Experimental Social Psychology (Deneysel Sosyal Psikoloji Dergisi) tarafından yayımlanan bir araştırma raporunda, insanların arkadaşlarıyla arasının bozulması ya da evlilik veya birlikteliğinin sona ermesi gibi nedenlerle kendisini yalnız hissetmesi ile komplo teorilerine inanma ve batıl inanç sahibi olma arasında bir bağ olabileceği sonucuna varıldı.

Araştırmaya katılanlara sevdikleriyle biriyle aralarının bozulması halinde neler hissettiklerini ve hayatlarının anlamının nasıl olduğunu anlatmaları istendi. Daha sonra bu kişilerden kendilerini ne kadar dışlamış ve yalnız hissettiklerini derecelendirmeleri talep edildi.

Daha sonra katılımcılara, ilaç şirketlerinin birçok hastalığın tedavi edilmesini sağlayacak ilaçları gizli tuttuğu ve bazı devletlerin halkı kontrol altında tutmak için subliminal (bilinçaltı) mesajlar verdiğini öne süren iki komplo teorisine ne kadar inandıkları soruldu.

Katılımcılara yöneltilen bir diğer soruda Atlantik Okyanusu’nda yer alan ve Bermuda Şeytan Üçgeni olarak adlandırılan bölgede paranormal faaliyetlerin görüldüğü yönündeki iddiaları inandırıcı bulup bulmadıkları oldu.

Yalnızlık ile komplolara inanmak doğru orantılı

Araştırmaya katılanların verdiği yanıtlar değerlendirildiğinde ise insanların kendilerini ne kadar çok yalnız hissederlerse hem komplo teorilerine hem de doğaüstü güçlere inançları da o oranda yüksek oluyor.

İngiltere’de bulunan Anglia Ruskin Üniversitesi öğretim üyesi Viren Swami tarafından 2016 yılında yapılan bir araştırmada da, stres ile gerçek olmayan şeylere inanma arasında bir bağ olabileceği tespit edildi.

Araştırmaya katılan ve yaşları 20 ile 78 arasında değişen 400 kişiye, 1969 yılında Ay’a çıkılmadığı, yayınlanan görüntülerin sahte olduğu yönündeki iddiaya inanıp inanmadıkları sorusu yöneltildi.

Swami’nin katılımcılara yönelttiği bir diğer soru da ABD’de siyahilerin eşit haklara sahip olma mücadelesinin önde gelen liderlerinden Martin Luther King’in ABD devleti tarafından öldürüldüğü görüşüne katılıp katılmadıkları oldu.

Aynı katılımcılara, hayatlarında son altı ay içerisinde çok stresli bir olay yaşayıp yaşamadıkları da soruldu.

Araştırmanın sonucunda ortaya stres düzeyi arttıkça, komplo teorilerine inanma eğiliminin de yükseldiği ortaya çıktı.

Swami, “Stresli durumlarda, insanların analitik düşünme eğilimleri köreliyor. Stresli bir hayatı olan kişiler, aslında olmayan kalıpların ve düzenlerin var olduğunu görmek gibi belli bir düşünce tarzına kapılmaya başlayabilir. Stres yaratan olayların ardından düzenin sürdüğü ya da kontrolü ellerinde tuttuklarını hissetmek için komplo içeren açıklamaları kabul etme eğilimi ortaya çıkabilir” dedi.

Komplolara inanların ortak profili

Uzmanlar, komplo teorileri ile akıl sağlığı arasında doğrudan bir bağ kurmaya dönük yapılan çalışma ve araştırmaların henüz ilk aşamalarda olduğunu söylüyor.

Bu alanda yapılan bir başka önemli araştırma da Psychology Today’de yayımlandı. Akıllı sağlığı konusunda en büyük veri setlerinden birini içeren bu araştırma, 2001 ile 2003 yılları arasında yüzlerce kişinin katılımıyla yapıldı.

Katılımcılara sorulan sorulardan birisi de, “Dünyada yaşanan birçok şeyin arkasında bir komplo olduğuna eminim” cümlesine ne kadar katıldıkları yönünde oldu. Katılımcıların dörtte biri bu cümlenin doğru olduğuna inandığını söyledi.

Araştırma sırasında toplanan veriler incelendiğinde ise her şeyin arkasında komplo olduğunu düşünenlerin profiliyle ilgili bir dizi ortak nokta tespit edildi.

Bu kişilerin en önemli ortak özelliklerini erkek, bekar, düşük gelir ve eğitim düzeyine sahip, etnik bir azınlık gruba mensup, psikolojik durumu çok iyi olmayan ve hayatlarının belli dönemlerinde intiharı düşünmüş olmaları olarak sıralanıyor.

Psychology Today dergisinde araştırmayla ilgili yapılan değerlendirmede, “Komplo teorilerinin psikolojik modelleriyle ilgili daha fazla test yapılması gerekir. Aslında, komplo teorileri konusunda yeterli bilgiye sahip olmadığımızda çok açık. Ancak, mevcut sosyo-politik ortam düşünüldüğünde, bu tarz araştırmalara hiç olmadığı kadar çok ihtiyacımız var” denildi.

SOSYAL MEDYADA TAKİP EDİNİZ

75,147BeğenenlerBeğen
180,814TakipçilerTakip Et
2,429TakipçilerTakip Et

YENİ İÇERİKLER

İLGİNİZİ ÇEKEBİLİR