Salı, Ocak 28, 2020

Zoru başarmış tüm öğretmenlerimize

Editör Önerileri

Kiradan kurtulayım derken ruh sağlığınızı bozmayın

Ev sahibi olmak isteyen birçok kişi, bankaların cazip şartlarından etkilenerek büyük bir borç yükü altına giriyor. Ev almadan önce psikolojik...

Başarı İçin 7 Temel Kural

Her yeni gün, yarattığımız farklar sayesinde çevremizdeki her şeyle aslında bir işbirliği oluşturuyoruz ve bu bizim farkındalık düzeyimizi arttırıyor.Bu...

Tesadüflerin Görebilene Başarı Getirdiğini Gösteren Buluşlar

Başarıda şansın yeri var mıdır? Bu buluşların hikayesini ve bulunma öykülerini öğrenince şansın başarıda önemli olduğu düşüncesine kapılacaksınız. Sahi...
- Advertisement -

Küçücük bir bebekti henüz, korumasız ve aciz.Sadece ağlayabiliyordu.Zaten hayatının tek başarısı ağlamaktı henüz.Ne yapsaydı ya? “Kırk günlük bebekti daha” tabutun arkasından koşup babamı nereye götürüyorsunuz? diye çağlık atıp ortalığı birbirine katacak değildi ya.Ağladı bilinçsizce günlerce susmadan hem de.Ağladı.Ağladı.Ağladı.Hayata, yaşananlara ,talihsizliğine inat beklide kendine inat.”Ölenle ölünmüyor, hayat devam edecek” derdi anası.Sonra büyüdü düşe kalka, ağlaya sızlaya.Büyüdü ama sonunda her insan gibi her canlı gibi.İlkokula başladı tüm korkuları ve kaygıları ile.Onun okul forması diğer erkek arkadaşlarının formalarında farklıydı, aslında tek fark buydu sanki görünürde.İlkokulu bitiren ablasının okul formasını tamir etmişti anası.Ablasının forması bu ne yapsaydı giymem mi deseydi.Formasız da almazlardı ya okula.Forma dışında başka bir farkının olmadığını gördü diğerlerinden, Ancak tek ve önemli ayrıntıyı fark edene kadar.

İlkokul 3.sınıfta idi. İlk kez ağlattı anasını hem de istemeden Çünkü hayatının en cevapsız en uzun, bir o kadar da kısa ve öz hatta en çetrefilli sorusunu sormuştu anasına.”Ana! Bütün arkadaşlarımın babası ellerinde filelerle, torbalarla şehirden geliyorlar. Arkadaşlarım filelere koşuyorlar babalarından önce. Onlar fileleri karıştırmakla meşgulken babaları okşuyor saçlarını. Beni babam ne zaman gelecek ana” Anasını ağlattı ilk kez. Anası diyemedi “Oğlum senin baban asla gelmeyecek, gelemeyecek”.Belki aklı yetse anasının bir iki bir laf ederdi ama. Elden ne gelir cahil kadın, yaralı kadın ama bir o kadar da anaç.

Hakikaten ölenle ölünmüyordu ha. Yanına kar kalıyordu ölenin öldüğü.İlkokulu bitirdi sonra o ağlayan çocuk.Yatılı ortaokulu kazandı.İlk kez ayrılıyordu anasından evinden bacısından..Ayrılmalıydı ki okusun.Okumalıydı ki ağlayan bebeleri susturabilsin.Okumalıydı ki ağlayan bebeleri, ablasının formasını giyen çocukları sevindirebilsin.Ve tüm dünyaya dönüp “Bana bakın BEN ZOR ZAMANLARIN İNSANIYIM” diye bilsin.

Ortaokul ikinci sınıftaydı.Tüm ümidini yitirmek üzereydi.Memleket türkülerinden bile mırıldanmaz olmuştu dili.Özlemlerini sevda düşlerini aylaklıklarını bir kenara itmişti artık.Fen Bilgisi Öğretmeni fark etti onu.Üstünü başını aldı.Harçlık verdi ama gizlice kimseye göstermeden kimseye hissettirmeden.Sıradan biri değildi çünkü öğretmendi adam.Farkı olmalıydı.Herkesin içinde veremezdi ya harçlığı, okul çantasını defteri kalemi.Tek bir hedefi vardı artık.Fen Bilgisi Öğretmeni gibi olabilmek.Çizmişti çizgisini bozmamak üzere.

Kocaman adam oldu göz açıp kapayana kadar. Demişti ya anası “ölenle ölünmez” haklıymış meğer.Öğretmen oldu nihayet.Başlamıştı görevine artık aciz ve korumasız da değildi.Ama biliyordu emindi aciz korumasız çaresiz sayısız çooook bebe var.Görev yaptığı kasaba tüm köylerin toplanma merkeziydi.Bir dükkan vardı kasabada.Bin bir çeşit dükkanı derlerdi ona.Ne istersen vardı.Yiyecek, içecek,giyecek hatta ilaç bile.Dükkan sahibi okul formalarını kapının önüne asmıştı.Görmelerini istiyordu bin bir çeşit dükkanını insanların.Bir kadın ile bir kız çocuğu geldi.Kız çocuğu mavi renkli formaya baktı baktı baktı.Anası ne kadar çekti ise kolundan o bakmaya devam etti.Sanırım anası söz anlatamadı kıza.Dükkan sahibi ile konuştular kısa bir süre.Amansızca salladı başını dükkanın sahibi.Ananın gözleri doldu.Kız çocuğu umursamaz bir tavırla sürdürdü isteğini.Kız anasına “ana yarın ilçeye gideceğiz İstiklal Marşı Okuma Yarışmasına birinci oldum ya kasabada.Alalım formayı ana.Formam yok ana.Bir şeyim yok hatta hiçbir şeyim.” Çaresizdi kadın bağlanmıştı eli kolu. Sözün bittiği yerdi sanki. Dükkan sahibi ne kadar amansız ne kadar acımasızsa kız çocuğu da o kadar israrcı, ana ise o kadar çaresiz.

Oturduğu sandalyeden kalkan bıyıkları yeni terlemiş bir genç yaklaştı onlara. Geçmişin ağılayan bebesi ablasının forması ile ilkokulu bitiren çocuğun ta kendisi. Gözleri doldu, bir o kadarda emindi artık kendisinden. Öğretmendi ya tıpkı Fen Bilgisi Öğretmeni gibi. Geldi kızın başını okşadı. Dükkan sahihine -kaç para bu forma? diye sordu. Aslında dükkan sahibine de çok kızmıştı içinden.Yoktan anlamayan hal bilmeyen insanlara oldum olası kızardı ya.Dükkan sahibi “15 lira bey bunların parası yetmez ” dedi kurularak.Bıyıkları terlememiş genç adam yıllara inat geçmişine,dükkan sahibine inat belki yine kendine inat “formayı ver kızımıza, ayakkabı da ver, çorapta ver, ha ayrıca kış geliyor birde kaban ver ” diye seslendi ve yine oturdu tahta sandalyesine.Kız sevinçten zıplıyor oyunlar oynuyor sağa sola koşuyor dükkanın içerisini dolaşıyordu.

Kızla anası paketleri aldılar bir süre sonra ellerine, kız yine sevinçli yine gözleri gülüyor.Kadın geldi genç adama mahçup bir tavırla tıpkı ağlayan bebenin anası gibi “sağol bey niye yaptın bunu” Dedi yüzü al al kızararak.

Genç adamın son sözü net ve anlaşılırdı.Tüm dünyaya tüm insanlara, tüm halden anlayanlara tüm acımasızlara, merhamet mağdurlarına iyi bir cevaptı aslında.

Abla dedi.”Ben ZOR ZAMANLARIN İNSANIYIM ben. Ayrıca ÖĞRETMENİM Abla.

Tüm öğretmenlerimizin tüm zor zamanların insanlarının ellerinden öpüyorum

Mehmet TUNGA

Maarif Müfettişi

- Advertisement -

CEVAP VER

Lütfen yorumunuzu giriniz!
Lütfen adınızı buraya girin

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

- Advertisement -- mutlu   ocuk kare - Zoru başarmış tüm öğretmenlerimize

Yeni İçerikler

Değişimden Korkan İnsanlar

Kişisel gelişim sağlamak için değişmek zor gelir insana. Çünkü hayatın rutini değişecek ve bazı öngörülemeyenler oluşacak. İnsan...

Deneyimin Felsefesi

Deneyimin tasarımı Heiddeger'e, Spinoza'ya veya Graham Harman'a göz atıp varlığımızın anlamını arayabilir, nesnelerle, mekanla, doğayla olan ilişkimizi sorgulayabiliriz;...

MÜMİN SEKMAN GELİŞİM GRUBU KURDU!

Türkiye'de ilk defa kişisel gelişim unvanını kullanan ve yazdığı çok satan kitapları ile tanınan Mümin Sekman tarafından Kişisel Gelişim Grubu kuruldu. kigem.com...

Duygusal Zeka ve Empati

Bir köylü eşeğiyle katırını iyice yükleyerek şehre doğru yola çıkmış. Yol uzun, hayvanların yükü ise oldukça ağırmış. Katıra göre biraz daha yaşlıca olan eşek...

Akademinin Dayanılmaz Ağırlığı

Akademinin dayanılmaz ağırlığı ve yüksek öğretimde senaryolar Eğitim sorunumuzu çözmeden, toplumsal sorunlarımızı çözemeyeceğimiz net olarak görünüyor

Bu İçerikleri de Beğeneceksiniz

- Advertisement -